hoe leg ik uit dat mijn holding in het buitenland zit?

Een buitenlandse tussenholding vraagt om extra laag in het dossier

Een holding in het buitenland is op zichzelf geen probleem, maar de instelling wil precies zien welke laag dat is en waarom die daar zit. Cliëntenonderzoek onder de Wwft betekent dat de bank of andere Wwft-instelling niet stopt bij de Nederlandse werkmaatschappij: ze wil de hele keten tot aan de natuurlijke persoon die als UBO geldt. Bij een buitenlandse tussenholding vraagt men meestal om drie dingen: het land van vestiging, het percentage aandelen of stemrecht dat die holding houdt, en een verklaring waarom de structuur zo is opgezet. Die laatste vraag ("waarom daar?") is geen verdenking, het is standaard bij elke laag die niet in Nederland zit.

Voor de onderbouwing van die laag gelden dezelfde bewijsmiddelen als voor de Nederlandse laag, maar dan uit het buitenlandse register: een uittreksel uit het lokale handelsregister of het equivalent daarvan, met naam, rechtsvorm en bestuurders van de holding. Ontbreekt zo'n compleet register in dat land, dan valt terug op statuten of een aandeelhoudersovereenkomst. Werk je met meerdere schakels over verschillende landen, dan is het overzichtelijker om dat in één keten te tonen — zie hoe leg ik een bedrijfsstructuur vast die over meerdere landen loopt voor hoe je die laag voor laag opbouwt. En omdat een buitenlandse rechtspersoon een eigen bestuur heeft, wil de instelling ook weten wie daar mag tekenen; dat werk je apart uit via hoe toon ik aan wie namens mijn bedrijf mag tekenen.

Grondslag: Wwft-cliëntenonderzoek en het UBO-register

De verplichting om de volledige zeggenschapsketen tot de UBO in kaart te brengen volgt uit het cliëntenonderzoek in de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme; de Handelsregisterwet 2007 regelt daarnaast welke gegevens, waaronder de UBO-registratie, voor de Nederlandse laag van de structuur zijn vastgelegd. Voor de buitenlandse holding zelf geldt het lokale register, niet de Handelsregisterwet.