notaris vraagt weer om dezelfde gegevens als mijn bank, waarom

Beide zijn Wwft-instellingen met eigen onderzoeksplicht

De notaris vraagt niet toevallig dezelfde gegevens als je bank: allebei zijn ze instellingen die onder de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme vallen. Die wet verplicht elke instelling zelf een cliëntenonderzoek te doen — wie is de klant, wie zit erachter, waar komt het geld vandaan. Dat onderzoek is niet overdraagbaar. De bank mag niet zeggen "de notaris heeft dit al gecheckt" en omgekeerd ook niet. Elke instelling bouwt haar eigen dossier op en moet dat kunnen verantwoorden aan haar eigen toezichthouder.

Dat verklaart waarom de vragen zo op elkaar lijken: identiteit van bestuurders, de structuur van de onderneming, en de uiteindelijk belanghebbenden (UBO's) met hun percentages. Voor dat laatste kunnen beide instellingen ook het UBO-register raadplegen, dat is vastgelegd op grond van de Handelsregisterwet 2007 — maar een raadpleging van dat register vervangt niet het eigen onderzoek, het is een aanvullende check. Welke instellingen dit precies mogen vragen, en op basis waarvan, staat toegelicht op de pagina over instellingen die dit mogen vragen. Dat de notaris andere nadruk legt dan de bank — bijvoorbeeld meer op de herkomst van geld bij een vastgoedtransactie — hoort bij dezelfde logica als waarom de ene bank andere vragen stelt dan de andere: elke instelling weegt haar eigen risico.

Waar dit uit volgt: Wwft en Handelsregisterwet 2007

Het cliëntenonderzoek en de plicht om dat zelfstandig, per instelling, uit te voeren volgt uit de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme. De vastlegging van UBO-gegevens in een centraal register, dat instellingen als hulpmiddel mogen raadplegen naast hun eigen onderzoek, volgt uit de Handelsregisterwet 2007.