wat betekent pseudo ubo en wanneer is dat van toepassing

Pseudo-UBO: het senior-management vervangt de eigendomstoets

Een pseudo-UBO is een statutair bestuurder die als uiteindelijk belanghebbende wordt geregistreerd omdat er geen natuurlijke persoon is die via eigendom of stemrecht boven de 25%-drempel uitkomt. De term "pseudo" komt niet letterlijk in de wet voor; in de praktijk en in de toelichting op het UBO-register wordt hij gebruikt voor wat Richtlijn (EU) 2015/849 omschrijft als het "senior management" — de vervangende categorie als de gewone criteria voor UBO-schap niemand opleveren.

Dit speelt bij structuren zonder meerderheidsaandeelhouder: aandelen verspreid over veel partijen, een coöperatie, of een stichting zonder achterliggende begunstigde. Ook bij UBO-bepaling bij een stichting of vereniging komt de figuur vaak voor, omdat daar toch al geen aandelenverhouding bestaat. De registratie zelf verandert niets aan de bestuursbevoegdheid van die persoon — hij wordt niet méér bestuurder dan hij al was, hij krijgt alleen de UBO-status ernaast, met de meldplicht en de verificatie die daarbij horen. Wie in die situatie zit en zich afvraagt wat hij dan moet invullen, vindt de uitwerking onder geen echte UBO aan te wijzen in het bedrijf.

Waar dit uit volgt: de richtlijn en het Handelsregister

Richtlijn (EU) 2015/849 geeft de definitie van uiteindelijk belanghebbende en bepaalt dat, als na alle redelijke middelen geen natuurlijke persoon als eigenaar of zeggenschapshouder is aan te wijzen, de leidinggevenden van de onderneming als vervangende categorie gelden. De Handelsregisterwet 2007 regelt vervolgens dat ook deze categorie in het UBO-register wordt opgenomen, met dezelfde gegevens als bij een gewone UBO. De Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme bepaalt dat instellingen die cliëntenonderzoek doen, deze registratie als uitgangspunt nemen, maar zelf mogen nagaan of de opgave klopt.