onze ubo woont in het buitenland hoe tonen we zijn vermogen aan

Vermogen aantonen doet u meestal met documenten, niet met een verklaring

Een bank of notaris die vraagt naar het vermogen van een UBO (de uiteindelijk belanghebbende: de persoon die de onderneming echt bezit of controleert) wil meestal bewijs zien, niet alleen een uitleg. Denk aan een aangifte inkomstenbelasting, een jaarrekening van een eigen bedrijf, een verkoopakte van een pand, een erfenisdocument, of een bankafschrift waaruit blijkt waar een bedrag vandaan komt. Woont de UBO in het buitenland, dan verandert dat niet wat er wordt gevraagd — wel welke documenten beschikbaar zijn en in welke taal. Belastingpapieren, kadastergegevens en bankverklaringen uit het buitenland tellen in principe net zo mee, mits ze te begrijpen en te controleren zijn.

In de praktijk betekent dat vaak: vertaling naar het Engels of Nederlands, en soms een legalisatie of apostille om te bevestigen dat het document echt is. Instellingen kunnen bovendien vragen om een toelichting bij de brontaal van het document, omdat zij zelf moeten kunnen navertellen waar het vermogen vandaan komt. Dat geldt sterker als het vermogen niet uit gewoon werk komt, maar bijvoorbeeld uit de verkoop van een bedrijf, een schenking of een erfenis in het buitenland. Dit onderwerp raakt ook de vraag hoe u het percentage van een UBO precies berekent, want de gevraagde onderbouwing van vermogen hangt vaak samen met de grootte van het belang dat iemand heeft.

Waar dit uit volgt: het cliëntenonderzoek in de Wwft

De verplichting om de bron van vermogen te onderzoeken komt uit het cliëntenonderzoek in de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft). Instellingen als banken en notarissen moeten op grond van deze wet vaststellen wie de UBO is en, afhankelijk van het risico, ook waar diens vermogen vandaan komt. De Wwft is de Nederlandse uitwerking van de Europese antiwitwasrichtlijn (Richtlijn 2015/849), die de definitie van uiteindelijk belanghebbende vastlegt. Deze regels gelden voor de instelling die de vraag stelt, niet voor de onderneming zelf — de onderneming levert de stukken aan waarmee de instelling haar eigen wettelijke onderzoek kan afronden. Dat onderzoek wordt lastiger als een structuur meerdere landen of lagen bevat; zie ook hoe u de UBO vindt als er meerdere bv's tussen zitten.