hoe onderbouw ik dat mijn vermogen uit een erfenis komt

Herkomst van het vermogen versus herkomst van de investering

Bij een investering die uit een erfenis komt, vraagt de instelling meestal twee dingen tegelijk: de herkomst van het geld dat je nu investeert, en de onderliggende bron — de erfenis zelf. Dat zijn twee bewijslagen. De eerste laag is de erfenis: de akte van verdeling of verklaring van erfrecht, en bij voorkeur ook de aangifte erfbelasting waaruit het bedrag blijkt. De tweede laag is de geldstroom: een bankafschrift dat toont dat precies dat bedrag van de boedel of de notaris naar jouw rekening is gegaan, en van daaruit naar de investering. Zonder die tweede laag blijft er een gat tussen "ik heb geërfd" en "dit specifieke bedrag komt uit die erfenis".

Dit onderwerp overlapt met hoe bewijs ik dat mijn geld uit een erfenis komt, maar bij een investering ligt de nadruk sterker op de doorlopende geldstroom: van boedelrekening naar privérekening naar beleggingsrekening. Ontbreekt een schakel — bijvoorbeeld omdat het geld eerst jaren op een spaarrekening stond — dan is dat op zichzelf geen probleem, maar de instelling zal er wel naar vragen. Het is dan verstandig om te weten wat het verschil is tussen herkomst van vermogen en herkomst van inkomen, omdat een erfenis vermogen is en instellingen dat anders beoordelen dan een lopend inkomen.

Waar dit uit volgt: het cliëntenonderzoek in de Wwft

De verplichting om herkomst van vermogen te onderbouwen ligt niet bij jou als wettelijke plicht, maar bij de instelling: zij moet volgens de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme cliëntenonderzoek doen, en dat onderzoek omvat ook de bron van het vermogen dat wordt geïnvesteerd. De onderliggende Europese antiwitwasrichtlijn, Richtlijn (EU) 2015/849, vraagt instellingen om dit onderzoek risicogebaseerd in te richten — bij een grote investering uit een erfenis mag dus een uitgebreidere onderbouwing worden gevraagd dan bij een kleine, alledaagse transactie. Welke stukken precies volstaan, bepaalt de instelling zelf per geval; de wet zelf noemt geen vaste lijst van documenten.